Κριτικές Μουσική Rock / Metal Elizium
| Elizium |
 Fields of the Nephilim Beggars Banquet
1990 "Elizium" ονομάζεται το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ των Fields of the Nephilim, ενός από τα μεγαλύτερα gothic rock συγκροτήματα των 80's, που συνεχίζει ακόμα και σήμερα να μας ταξιδεύει με τις μουσικές του σε άγνωστους μα παράλληλους κόσμους. Κυκλοφόρησε το 1990 και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία του είδους, καθώς οι φαν των εν λόγω ακουσμάτων, και όχι μόνο, το έχουν τοποθετήσει σε μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους, θα δείτε παρακάτω γιατί. To άλμπουμ ισορροπεί ανάμεσα σε gothic rock, dark και ambient ήχους που συνθέτουν τα "ψηλά" παιξίματα στις κιθάρες και το βαρύ, πολλές φορές υποτονικό κι άλλοτε βαθύ και υποβλητικό μπάσσο του μετρ Tony Pettit. Κύριος πρωταγωνιστής όμως και εδώ δεν είναι άλλος από τον μυστήριο και αλλοκοσμικό frontman του συγκροτήματος, Carl McCoy, o οποίος είναι υπεύθυνος για τους στίχους-ποίηση και τα εξαιρετικά (πότε αιθέρια και πότε δυναμικά) φωνητικά που ταξιδεύουν τον ακροατή σε ονειρικά τοπία και κάνουν την ψυχή να παρασύρεται σε σαμανικά μονοπάτια κάτω από το λυκόφως μιάς άγνωστης γης... Xαρακτηριστικές είναι οι occult επιρροές του McCoy με κορύφωση το intro του "At The Gates Of Silent Memory", όπου ακούμε τη φωνή του Α.Crowley να μας απαγγέλει στίχους από το ποίημά του "At Sea". Πρόκειται όντως για μια εσωτεριστική και συνάμα εξαγνιστική διαδικασία που βιώνεται με έντονα συναισθήματα πάθους, λατρείας, έρωτα, απάρνησης, επανάστασης, τα οποία εναλάσσονται με αυτά του αποχωρισμού, της νοσταλγίας, της λήθης και της ελπίδας. Όλα εξελίσσονται περιστροφικά, κυκλικά και καθοδικά, όπως η πτώση... Κάποτε οι γιοι των Θεών αγάπησαν τις κόρες των ανθρώπων και απαρνούμενοι την ανώτερη αρχή τους διάλεξαν να ακολουθήσουν αυτό το πρωτόγνορο γι' αυτούς συναίσθημα...έτσι γεννήθηκαν οι Νέφιλιμ, ημίθεοι γίγαντες που σε κάποιες αναφορές παρουσιάζονται με άσπρα μαλλιά, φωτεινά μάτια και πρόσωπα. Ο πατέρας τους όμως για να επιφέρει την τάξη και την ισορροπία αποφάσισε την τιμωρία τους...κι έτσι λοιπόν ξεκινά το αιώνιό ταξίδι για εκείνους που είναι νεκροί μα μπορούν να ονειρεύονται... Για το φως της: μα πώς μπορεί να συνυπάρξει θεός και άνθρωπος; Με τη θυσία της αθανασίας. Ο αρχικός δισταγμός ξεπερνιέται και τελικά επικρατεί το συναίσθημα, κάτι ανεξερεύνητο για τους αγγέλους. Η αγάπη όμως είναι καταδικασμένη, αφού η θυσία δε μπορεί να σώσει τη θνητή, απο τη μοίρα της, ερωμένη. Τελικά η τιμωρία του πατέρα ή ο αποχωρισμός της αγαπημένης είναι χειρότερη; Κι επειδή και σε αυτή τη περίπτωση αμαρτίαι γονέων παιδέυουσι τέκνα οι Νέφιλιμ όπως και οι πρόγονοί τους Ελοχίμ, που επαναστάτησαν υπέρ του συναισθήματος κι έναντι της λογικής, περνούν τις πύλες της σιωπηλής μνήμης και καταδικάζονται σε παντοτινή εξορία. Καθώς διώκονται όμως από το καταφύγιο του πατέρα ανακαλύπτουν έναν καινούργιο παράδεισο σε Εκείνη, που εξυψώνεται και για να μείνει αθάνατη καταλαμβάνεται από μια σκοτεινή θεά ενώ γαλάζια φτερά σκορπούν στο έδαφος... Η πλοκή εξελίσσεται και τα συναισθήματα κορυφώνονται, τα μάτια υγραίνουν και τα εξωκοσμικά, μελαγχολικά τοπία γίνονται όλο και πιο θολά.Οι αναμνήσεις ζωντανεύουν... Η μουσική των FοτΝ προσπαθεί και μερικές φορές καταφέρνει να σπάσει τις λεπτές χορδές που συγκρατούν τα αόρατα δεσμά των έκπτωτων πνευμάτων, και τότε ο θρήνος τους αλλά και οι κρυφές τους ανείπωτες ελπίδες ακούγονται σα μαγικοί ψίθυροι και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε γιατί αυτές οι φωνές μοιάζουν οικείες... Track listing:
Sophia Pistis
|