Είναι οι επιθυμίες αμφιθυμίες; Είναι οι πράξεις διψασμένες ανυπαρξίες ή απραξίες; Ξοδεύτηκαν οι λέξεις σ' ευχές και χρεώθηκαν με απεριόριστες τοκιζόμενες διαδρομές στη χάρτα του απολογισμού. Βράχηκαν οι μέρες μ' ελπίδες και κάτω απ' το κόκκινο χαλί των ημερών κρύφτηκαν επιμελώς τ'απορρίματα της καθημερινότητας. Κορδέλες, στολίδια, όλα επιχρυσωμένα κι επικαλυμμένα με χρυσοσκονισμένα τοπία, ενώ εύθραυστες γυάλες ανυποψίαστες  καμαρώνουν στη βιτρίνα αυτού του κόσμου. Κουρτίνες, πέπλα, λαμπυρίζουν και θαμπώνουν, διαχωρίζοντας το σκότος απ' το φως.

Ο  χρόνος δεν έφυγε ποτέ.  Και δεν ήρθε κανένας "νέος" χρόνος. Το ρολόι δεν μηδενίστηκε.  Όλα είναι όπως πριν.  Κι όπως δεν ήταν.  Η γιορτή μια ουτοπία και το σκάκι ένα στημένο παιχνίδι.  Τα συναισθήματα επί πιστώσει και το μέλλον μια αμφίβολη χρέωση.

Ο ελπίδες γατζωμένες στις αποθήκες του χρόνου κι οι δαθέσεις σκορπισμένες σαν φύλλα στο θυμωμένο Ποσειδώνα. Οι φιλανθρωπίες κι οι προσφορές των ημερών χόρτασαν τις ενοχές και καθησύχασαν τις συνειδήσεις. Μόνοι κερδισμένοι οι παραλήπτες, όλοι εκείνοι που ο άνθρωπος  χαρίζει τη θύμησή του μόνο μερικές μέρες το χρόνο και τις υπόλοιπες αγνοεί την ύπαρξή τους.  Στον «αλλαγμένο» χρόνο, τα πρόσωπα μείναν ίδια κι όλα κυλούν όπως θα κυλούσαν έτσι κι αλλιώς.

Όσα δεν ειπώθηκαν κλειδώθηκαν πίσω απ’ τις γρίλιες των ματιών, βαθιά μέσα στις κόρες. Αρκεί να κοιτάξει κανείς και θα τα δει όλα εκεί.  Αρκεί να θέλει.  Αρκεί να ξέρει.  Κοπιαστικό, ωστόσο, αυτό και άβολο. Κίνηση προς αποφυγή.  Άγνωστο τι θα σου φέρει.  Μη κοιτάς. Μην ασχολείσαι. Βιάζεσαι, δεν έχεις χρόνο για χάσιμο.  Μη μπλέκεσαι. Μη νοιάζεσαι. Ποιος νοιάζεται. Αφού οι άλλοι δε νοιάζονται, γιατί κι εσύ;

Αρχή,  έναρξη μπορεί να βαπτιστεί οποιαδήποτε στιγμή.  Χρειάζεται τάχα να μηδενίσει ο χρόνος;

Η αλλαγή μπορεί να γίνει οποιαδήποτε στιγμή. Για λίγο κοντοστέκεσαι κι ύστερα βουτάς στο κενό, στο ρίσκο κι ύστερα λούζεσαι τις όποιες συνέπειες.  Όπως πάντα γίνεται.  Σπας τον καθρέφτη, τα κεκτημένα.  Κι εκεί διαπιστώνεις πως κανείς δεν θέλει την αλλαγή σου.  Είναι απρόσμενη και άβολη για τους άλλους.  Νομίζεις πως  μπορείς ν’ αλλάξεις χωρίς να υπολογίζεις τους άλλους και ότι περιμένουν από σένα;   Έτσι –νομίζουν πως- σε ξέρουν, έτσι σε θέλουν.  Όπως έστρωσες. Τώρα που να ξεστρώνεις;  Άστα στρωμένα όπως είναι. Είναι αυτό που λέμε «εγκλωβισμός» στην εικόνα σου, εκείνη που έφτιαξες μόνος σου, δηλαδή.  Άλλωστε, αυτό δε γίνεται πάντα;  Αυτό δεν κάνεις κι εσύ στους άλλους;  Οι απαιτήσεις έχουν δύο όψεις. Όπως τα περισσότερα πράγματα, τελικά.

Κι όλοι χορεύουν σε φαύλους κύκλους, το φαυλικό τους χορό, μοναχικό ωστόσο.  Όλοι, εκτός από εκείνους που αποφασίζουν να σπάσουν τα δεσμά τους και ν’ ανοιχτούν στο άγνωστο.  Εκείνους που χάνονται και ρίχνουν τις μαύρες πέτρες πίσω τους.  Με κόστος.

Α, ναι. Είναι κι οι προσωρινοί δραπέτες. Οι ονειροπόλοι. Τι γίνεται μ’ αυτούς;  Κάποιοι απ’ αυτούς λένε πως δραπετεύουν για πάντα. Για πάντα; Τι θα πει «πάντα»; Πόσο μετράει; Ποιος το μετρά; Τι εξυπηρετεί; Υπάρχει «πάντα»;  Θαρρώ όμως, πως πάντα θα είναι αναγκαίο να υπάρχει  ένα «πάντα» να τροφοδοτεί την ελπίδα... Μήπως οι ονειροπόλοι, απλά, ονειρεύονται την αιώνια απόδραση;

Και τα όνειρα; Τι είναι τα όνειρα;  Ποια όνειρα;  Σίγουρα όχι εκείνα του ύπνου.  Ποια όμως;  Και γιατί όχι κι εκείνα που βλέπουμε όταν κοιμόμαστε;  Μήπως τότε δε δραπετεύουμε; Και πόσο διαρκεί άραγε μια απόδραση;   Όσο ένα όνειρο;  Μπορεί ένα όνειρο να κρατήσει παραπάνω;  Ακόμα κι όταν ξυπνώ;  Τι θα πει ξυπνώ;  Πόσο σίγουρο είναι ότι ξυπνώ; Μήπως κοιμάμαι και πρέπει να ξυπνήσω;  Μήπως το αντίστροφο;

Γιατί υπάρχουν τόσα ερωτήματα; Γιατί ταιριάζουν τόσες απαντήσεις;

...

Πρέπει να βγω από τη δύσκολη θέση στην οποία με οδήγησε το χειμαρρώδες σκεπτικό και τα ερωτήματά μου. Μια σοφή παροιμία που διάβασα λέει πως «Ο άνθρωπος που θέτει πολλά ερωτήματα, φαίνεται πολλές φορές ηλίθιος, αλλά ο άνθρωπος που δεν θέτει καθόλου ερωτήματα παραμένει ηλίθιος σε όλη τη ζωή του». Και αυτή η παροιμία βρίσκω πως είναι μια καλή δικαιολογία για ότι αράδιασα ως τώρα.

(Υπάρχουν τόσα πολλά ρητά, σοφιστίες ή παροιμίες που ταιριάζουν στις περισσότερες περιστάσεις. Αλλά, είναι ιδιαίτερα εκνευριστικό όταν οι άνθρωποι έχουν και μία εύκαιρη για να την πουν προσπαθώντας να κερδίσουν τις εντυπώσεις που πεινασμένες περιφέρονται, αδέσποτες, στις συνειδήσεις.  Εκτιμώ, όμως,  βαθύτατα και θαυμάζω εκείνους που τιμούν τις κουβέντες τους προσφέροντας με αυτό το τρόπο απλόχερα μαθήματα και νοητική τροφή όταν τις λένε.)

...

Αμφισβητήσεις κι αμφισβητίες. Αναθεωρήσεις κι αναθεωρητές, επιθεωρητές. Κριτές...

Μήπως η θάλασσα αναρωτιέται γιατί έχει τόσα κύματα; Γιατί δεν ησυχάζει;

Δε νομίζω...

Ο σοφός λέει πως «Το υπέρτατο κακό είναι ότι ο Χρόνος αενάως πεθαίνει, κι ότι η πραγματική ύπαρξη εμπεριέχει τον αφανισμό» και η απάντηση του σχετικά με το μυστήριο της ζωής χώρεσε σε δύο μονάχα λακωνικές, εμπνευσμένες και βαθυστόχαστες προτάσεις:

«’Ολα ξεθωριάζουν: οι επιλογές αποκλείουν»

Σχολιάζοντας τη δεύτερη πρόταση ο Yalom  λέει πως ο συλλογισμός  «οι επιλογές αποκλείουν» είναι «ο αφανής λόγος που πολλοί άνθρωποι αποδιοργανώνονται μπροστά στην αναγκαιότητα να πάρουν μια απόφαση». Κι αυτό συμβαίνει επειδή για κάθε απόφαση που καλείται να πάρει κανείς από κάτι είναι υποχρεωμένος να παραιτηθεί.  «Για κάθε ναι πρέπει να ειπωθεί ένα όχι».  «Πολλοί από εμάς κάνουμε πίσω μη θέλοντας να συλλάβουμε πλήρως τα όρια, τη συρρίκνωση και την απώλεια που συνδέονται άμεσα με την ύπαρξη».

Στο βιβλίο «Απίθανες πιθανότητες» των Pauwels & Bergier 

«Απλώς, επιθυμούμε ν’ αποστείλουμε μερικούς ερευνητές προς όλες τις κατευθύνσεις να κάνουμε νέα ερωτήματα και να κρατήσουνε το νου τους ανοιχτό για νέες απαντήσεις»...

«...Αλλά ποιοι είμαστε εμείς να επιτρέψουμε στον ευατό μας ένα τόσο κριτικό κι επιπληκτικό τόνο;  Δεν έχουμε καμία φιλοσοφία να διδάξουμε, καμία σχολή να ιδρύσουμε και καμία σοφία να προτείνουμε. Είμαστε ερευνητές και τίποτε περισσότερο». Είμαστε αναθεωρητές, θα συμπλήρωνα, τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

Είμαστε ερευνητές; Τι είναι ερευνητής; Ο ερευνητής μπορεί να είναι ταυτόχρονα και αναθεωρητής; Η έρευνα έχει όρια; Μπορεί να γίνει ο καθένας ερευνητής;  Ένας ονειροπόλος  μπορεί  να  είναι ερευνητής;  Τα όνειρα αντέχουν την έρευνα;  Η έρευνα αντέχει τα όνειρα; Τα όρια αντέχουν τις ερωτήσεις;  Οι ερωτήσεις έχουν όρια;  Οι αντοχές ονειρεύονται;

Είναι οι επιθυμίες αμφιθυμίες; Είναι οι πράξεις διψασμένες ανυπαρξίες ή απραξίες;

Σε λίγο θα βγάλουμε τις μάσκες απ’ το ντουλάπι. Με σερπαντίνες, κομφετί και μουσικές θ’ αυτοσαρκάσουμε για λίγο τις υποκρισίες μας. Θ’ αγοράσουμε ακριβά και θα πουλήσουμε ακριβότερα τις πιο εσώτερες μάσκες. Κι όταν η παράσταση τελειώσει, αποκαμωμένοι θα ξαποστάσουμε με το χέρι στο μέτωπο, πνιγμένοι από το ίδιο μας το χνώτο πίσω από το προσωπείο.

Ας είμαστε τουλάχιστον αληθινοί στον εαυτό μας...

«...Αλλά ποιοι είμαστε εμείς να επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα τόσο κριτικό κι επιπληκτικό τόνο;» (Απίθανες πιθανότητες)